ΓΝΩΜΗ Forum

Kαι την άλλη μισή;

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με την σειρά... μισό - μισό (ένα -ένα)... αυτά...

Παρθεναγωγεία

Δημήτρης Δανίκας ddanikas@dolnet.gr


ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟ «Ζιγκ ζαγκ». Πορνογράφος η Έρση Σωτηροπούλου. Δηλητηριάζει τα παιδιά σε μια χώρα που διάγει τον βίο της ισορροπημένα και εντελώς χριστιανικά. Ουδεμία σκηνή σκληρής ή μαλακής τσόντας. Ούτε στα περίπτερα. Κανένα έντυπο με βαθιά λαρύγγια και γιγαντιαία αγγούρια. Ούτε στον περίγυρο των εκπαιδευτηρίων. Ουδείς μπάτσος κυκλοφορεί με σκόνη στα σχολεία. Άμεμπτοι και οι καθηγητές. Μέγιστοι δάσκαλοι των βλαστών των ερχόμενων γενιών. Ουδεμία σχέση με την πορνογραφία της παραπαιδείας και των φροντιστηρίων. Άμεμπτοι και οι πολιτικοί. Ουδεμία σχέση με την πορνογραφία της διαπλοκής και της συναλλαγής. Το ίδιο και οι Ολυμπιονίκες, οι αθλητίατροι, οι υφυπουργοί. Ουδεμία σχέση με ντόπες και βρώμικα αναβολικά. Παρθεναγωγεία τα ριάλιτι σόου. Κολέγια τα κανάλια τα ιδιωτικά. Φρενοκομείο η Ελλάς. Αθώος ο εγκληματίας, ένοχος ο παρίας. Υποκρισία σταμάτα να βαράς. Μπροστά σε όλα αυτά που συμβαίνουν φανερά, το «Βαθύ λαρύγγι» της Λίντας Λάβλεϊς είναι Μίκι Μάους για μικρά παιδιά!

Παρεπιπτόντως ....


Πρωτομαγιά
Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ

Πρωτομαγιά με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη και μια βραδιά σαν τα θεριά σε πήραν απ΄ το σπίτι...
Α ΠΑ ΠΑ ΠΑ ΠΑ ΠΑ! Θεός ο Γκάτσος αλλά πολύ αγριεύεσαι, ρε πουλάκι μου. Θες η λιακάδα έξω;
Θες ο ήλιος που λάμπει και τα πουλάκια κελαηδούν γλυκά, τσίου τσίου μες στο όζον; Θες που ανήκουμε σε μια γενιά που- με μεγαλειώδη τρόπο - συνδύαζε ανέκαθεν μια χαζοχαρούμενη αφέλεια με ένα στρες μέχρι τα μπούνια;
Θες- δεν θες, έτσι είχαν τα πράγματα. Παιδικά χρόνια, μέσα στη χούντα τη μαύρη και την άραχλη, μικρά κοριτσάκια πλέκανε μικρά όνειρα με πρωτομαγιάτικες γιρλάντες λουλουδιών. Ένας τεχνικολόρ μικρόκοσμος, κόντρα στον ζόφο των καιρών. Εαρινά μπαλκόνια και βεραντούλες.
Στους μπαξέδες και τους ανθισμένους κήπουςσαν άλλοτε «θα στήναμε χορό». Έξω παιανίζανε τα εμβατήρια. Κόβανε βόλτες των εχθρών τα φουσάτα σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά! Οι συνταγματάρχες αποφάσιζαν και διέταζαν! Ο φόβος ήταν τόσο συμπαγής που τον έκοβες φέτες! Ένα σίχαμα η ζωή μας! Ένα τεράστιο «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» που αναβόσβηνε- ως νέον- μέσα στη βαθύτατη νύχτα αυτού του τόπου.
Πρωτομαγιά με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη και μια βραδιά σαν τα θεριά σε πήραν απ΄ το σπίτι...
Πού το θυμήθηκα ύστερα από τόσα χρόνια; Σαν αναστάσιμη καμπάνα, η δωρική λαλιά της Βίκυς. Ναι, χαρά μου, φυσικά της Μοσχολιού! Υπήρξε άλλη Βίκυ στην Ελλάδα; Σέρνεται ο ήχος της θεάς σαν χαλί κάτω από τα πόδια των αναμνήσεων... Πρωτομαγιά με το σουγιά... Σε μικρά κοριτσίστικα δωμάτια, κούκλες ασάλευτες, άκουγαν τα μυστικά μας... Μουντζουρωμένα τετράδια... Βιβλία με ζωγραφιές στο περιθώριο... Το περιθώριο της σελίδας... Το περιθώριο του αιώνα που περιμέναμε να χτυπήσει το κουδούνι του δεκάλεπτου διαλείμματος... Τα ονόματά μας πλαισιωμένα με μικρές ανόητες καρδούλες... Το αγόρι απέναντι: Του αγοριού απέναντι πείτε του πως το θέλω- μεν, ντρέπομαι να του μιλήσω δε... Πρωτομαγιά με το σουγιά, μαζεύαμε λουλούδια για το στεφάνι. Μιλάμε για μια εποχή που υπήρχαν λουλούδια, υπήρχαν στεφάνια, υπήρχαν εξοχές, υπήρχαν αγροί. Οι συνταγματάρχες δεν είχαν κατορθώσει να ποινικοποιήσουν τη φύση: Αυτό έγινε πολλά χρόνια αργότερα.
Βάζαμε τα λουλούδια σε μεγάλα καλάθια- τι τρελό φολκλόρ θυμάμαι, αλήθεια- και με τη μαμά φτιάχναμε το πρωτομαγιάτικο στεφάνι. Το κρεμάγαμε κι έμενε εκεί μέρες, εβδομάδες... (Ακόμα και σήμερα δεν το έχω ψάξει αυτό το έθιμο: Γιατί έπρεπε να μένει τόσες μέρες μετά την Πρωτομαγιά το μαραμένο στεφάνι τούκα προ στην είσοδο; )
Πρωτομαγιά με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη και μια βραδιά σαν τα θεριά σε πήραν απ΄ το σπίτι...
Χρόνια σαν μισοσβησμένη κιμωλία... Απόγευμα Πρωτομαγιάς, τα κορίτσια με τις πλαστικές πασχαλίτσες στα μαλλιά, μαζεύονταν στα κοριτσίστικα δωμάτια να μοιραστούν τα «αβυσσαλέα» μυστικά τους. Εκεί στις παρυφές της δεκαετίας του ΄70, τα παλιά ινδάλματα καλά κρατούν: Η Σίσσυ, η πονεμένη αυτοκράτειρα από τη γενιά της μαμάς... Η Βουγιουκλάκη και η Καρέζη. Το προαιώνιο φιλοσοφικό ερώτημα αντιστεκόταν στη φθορά του χρόνου: Αλίκη ή Τζένη;
Όταν παίζαμε κρυφτό, τραγουδούσαμε στη μικρή πλατεία: «Αλίκη Βουγιουκλάκη- Κώστας Κακκαβάς- Τζένη Καρέζη- βγαίνεις και τα φυλάς!»... Και στο περίπτερο, ο κυρ Μιχάλης μάς έδινε τις σοκολάτες των δυο δραχμών (ναι, μάγκες, υπήρχε ΚΑΙ αυτό το νόμισμα κάποτε). Έσκιζες το ασημόχαρτο και μέσα έβρισκες κάρτες σταρ του σινεμά, ποδοσφαιριστών του συρμού ή την Κρουέλα Ντε Βιλ από τα 101 σκυλιά της Δαλματίας...
Πρωτομαγιά με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη Και μια βραδιά σαν τα θεριά σε πήραν από το σπίτι...
Πού τα θυμήθηκα σήμερα, όλα αυτά... Μια μέρα άσχετη, μια φάση ηλίθια, μια στιγμή ξεκούδουνη... Από πού έρχεται αυτός ο ήχος ο παλιός, ο υπόκωφος, ο πεισματάρης; Πώς μουλαρώνουν οι φωνές κι οι μουσικές στον αχταρμά του νου; Τι γίνεται, παιδιά; Τι παίζει εδώ;
Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά είδα τον μπόγια να περνά και το φονιά γύρευα χρόνια μες στον κόσμο να τον βρω μα περπατούσε με το χάρο στο πλευρό...
Τα παλιά... Τα παιδικά... Τα κοριτσάκια που γίναν γυναίκες... Οι κολλητές που χάθηκαν απ΄ τη ζωή μας... Οι φιλενάδες που μοιραστήκαμε μυστικά και ψέματα... Και που αν συναντιόμασταν σήμερα στον δρόμο, θα προσπερνούσαμε η μια την άλλη...
Γιατί σήμερα αυτή η επωδός; Γιατί σήμερα αυτό το τραγούδι; Ίσως γιατί από εκεί αρχίζουν όλα. Ξεχασμένη παιδική ηλικία... Χαμένο κοριτσίστικο όνειρο... Πρωτομαγιά με το σουγιά, μου χτύπησες το θυροτηλέφωνο... Εσύ. Που...
Νυν και αεί μες στη ζωή σε είχα αραξοβόλι...
http://ta-nea.dolnet.gr//Article.aspx?d=20...48&sn=&spid=870

("ονειροπαρμένη" κι αυτή...μόνο τα ροζ κορδελάκια λείπουν απ΄τη φωτογραφία )


' Ασχετο

Θα πήγαινε καλύτερα στις Μικρές Κυρίες ε?

This post has been edited by Nemesis on May 07, 2008 10:24 am

Attached Image

"Η ομαδική τύφλωση είναι δεδομένη. ‘Ενας χαρισματικός ομιλητής, προβάλλοντας τα δικά του συναισθήματα, μπορεί να μεταδώσει στο πλήθος ενθουσιασμό, οργή, λύπη, με τον ίδιο τρόπο που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο το γέλιο, η δυσθυμία ή το χασμουρητό… Γι’ αυτό θα πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά επιφυλλακτικός με τις ομαδικές μαρτυρίες για κάποιο γεγονός. ‘Οσο πιο μεγάλος ο αριθμός των ομοφωνούντων τόσο μικρότερο καλάθι να κρατάς…"

Διονύση Χαριτόπουλου: “Εγχειρίδιο Βλακείας”

Λευτεριά στον αυνανιζόμενο λαό (σύνθημα τοίχου).
Και τώρα μπάλα. Ξεχάστε όλα τ’ άλλα.

8 Ιουνίου 2008, 14:23
Ελευθέριος Ανευλαβής

Το πανηγύρι του ποδοσφαίρου άρχισε.

Ένα παιχνίδι που επιβάλλει και δικαιώνει την συνεργασία, αλλά και την άμιλλα (όχι τον ανταγωνισμό) μεταξύ των παικτών της ομάδας. Παιχνίδι τίμιο, αλλά και με σπαρτιατική ανοχή στο μικροπταίσμα, που δεν γίνεται αντιληπτό. Παιχνίδι δίκαιο, που τιμωρεί άμεσα τη βρωμιά (foul), που δεν ανέχεται την πουστιά (off side), που επιβάλλει τη θανατική ποινή (penalty) σε όλη την ομάδα για απαράδεκτη συμπεριφορά ενός παίκτη, αλλά δίνει και την αμυδρή πιθανότητα της ακύρωσής της, στον μοναδικό υπερασπιστή της ομάδας.

Παιχνίδι όμως, που οι παράγοντες, οι «παράγκες» και οι τυφλωμένοι οπαδοί (όχι φίλαθλοι) το κατάντησαν χρηματιστήριο παικτών, φωλιά φανατισμού και αλλοφροσύνης, ξέσπασμα αγρίων ενστίκτων.

Το πανηγύρι του ποδοσφαίρου άρχισε.

Ο διαιτητής σφύριξε την έναρξη του αγώνα και της λήθης των προβλημάτων. Μια η προσδοκία τώρα: να νικήσει η Εθνική. Και να μπούμε όλοι μαζί σ’ εκείνο το αντίσκηνο του Σάββα, καταμεσής της πλατείας, τρελαμένοι χαρούμενα.

Κι ο Νικολά, μας τόνωσε το ηθικό. Ελλάς Γαλλία Συμμαχία. Ένας φιλέλληνας ανάμεσα στους «Έλληνες», ελληναράδες:

Που καίνε τα δάση για να χτίσουν πάνω στα καμένα πνευμόνια των παιδιών τους το αυθαίρετο. Που χτίζουν τη θάλασσα μαζί με τις ψυχές τους.

Που ρουσφέτι καρτερώντας «ρουσφετατζήδες» πολιτικούς ψηφίζουν κι ύστερα διαμαρτύρονται για τα χάλια της πολιτικής.

Που έχοντας χάσει κάθε τσίπα ξεκατινιάζονται στα μεσημβρινά αποκαλυπτήρια και βγάζουν και το φύλλο της συκής της ψυχής τους στα βραδινά γυμνωτήρια της ανθρώπινης ύπαρξης προς δόξαν των μετρήσεων και των νεόπλουτων «δημοσιογράφων».

Που κερδοσκοπούν ασύστολα, νέο-μαυραγορίτες, με το υστέρημα του διπλανού τους, με την ανάγκη του καθημερινού τους γείτονα.

Που μισούν τις πόλεις τους που κι αυτές με τη σειρά τους, τους μισούν. Όμοιος στον όμοιο. Δρόμοι αδιάβατοι, βομβαρδισμένοι με λακκούβες, συγκοινωνίες ακίνητες, πεζοδρόμια αδιάβατα που μπορείς να πας αδιάβαστος από τον μηχανόβιο που βιάζεται ή μέσα στο λάκκο της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ ή άλλου δημόσιου φορέα του «σταρχιδισμού» (νομίζω, Ανδρέας Ρουμελιώτης ο πλαστουργός). Δρόμοι γεμάτοι με τα σκουπίδια τους, φιλανθρωπική προσφορά στους παρίες της ζωής, που τα ανασκαλεύουν ψάχνοντας ένα ξεροκόμματο, όταν δεν κάνουν ουρές για τα συσσίτια φιλανθρωπίας του Δήμου..

Που αλλοτριωμένοι, αποξενωμένοι, περιθωριοποιημένοι μέσα στον άγριο, απάνθρωπο, ατομισμό του νεοφιλελευθερισμού δεν ενδιαφέρονται παρά μόνον για «την πάρτη τους». Και «γαία πυρί μειχθήτω». Μεταφράζω για τους (εκ)παιδευτές των παιδιών μας: «κι οι άλλοι ας παν’ να γ…».

Το πανηγύρι του ποδοσφαίρου άρχισε.

Θα περάσουμε όμορφα και όμορφα θα μας «περάσουν», στα μουλωχτά, τη Ζήμενς, χωρίς ούτε φωνή ούτε ακρόαση, αφού το γυαλί θα πάρει το χρώμα της φανέλας των ποδοσφαιριστών κι αφού, στην τηλε-δημοκρατία μας, αν δεν το δείξει το τηλε-γυαλί και δεν το ανακοινώσει ο τηλε-ατσερβελάκης (α: στερητικό και τσερβέλο: εγκέφαλος) τίποτα δεν υπάρχει.

Ποιος τώρα, πού, πώς, ν’ ασχοληθεί με τα της Βουλής.

Με τις τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο, στη Θράκη, στην Κύπρο. Με τους λεονταρισμούς των Σκοπίων. Με την ηλίθια κυνικότητα των Θάμνων (Bush: θάμνος). Με την υποκρισία των Ευρωπαίων. Με την κομψευριππιδική εξωτερική μας πολιτική.

Με τους νταβατζήδες, με τους κουμπάρους, με τους κομιστές, με τους πολιτισμικούς γραμματείς.

Με την ανικανότητα τιθάσευσης της ακρίβειας. Με την αδιαφορία της πολιτείας για την πόλη και τους πολίτες της.

Όλα αυτά, που χρόνια τώρα και καθημερινώς μας πληγώνουν:

Η Πόλη μας.

Οι Πολιτικοί μας.

Οι Εαυτοί μας.

«Συ! hypocrite lecteur! – mon semblance, – mon frère! (σ.σ. Εσύ! υποκριτή λέκτορα! – όμοιέ μου,– αδερφέ μου!)» (Τ. Έλιοτ)

http://www.zougla.gr/news.php?id=2293

ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ
Νικηφόρος Βρεττάκος


Χωρίς τη μαθηματική τάξη, δεν στέκει
τίποτε: Ούτε ουρανός έναστρος,
ούτε ρόδο. Προπαντός ένα ποίημα.
Κι ευτυχώς ότι μ'έκανε η μοίρα μου
γνώστη των μουσικών αριθμών,
ότι κρέμασε μιαν αχτίνα επί πλέον
το άστρο της ημέρας στην όρασή μου
και κάνοντας τα γόνατά μου τραπέζι
εργάζομαι, ως να 'ταν να φτιάξω
έναν έναστρο ουρανό, ή ένα ρόδο.

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου.

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή.

Για τη ζωή τους είσαι το μέσο, και όχι η αρχή, κι ας μένουν κοντά σου, δεν ανήκουν σε σένα.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, όχι όμως και τις ιδέες σου, γιατί ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δώσεις μια στέγη στο σώμα τους, όχι όμως και στην ψυχή τους, γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσύ δε μπορείς να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου…
(Χαλίλ Γκιμπράν-Ο κήπος του προφήτη)



Το ξαναγράφω εδώ γιατί θα ήθελα να είναι και σ' αυτό το νημάτιο.
Δεν σημαίνει ότι δεν μου άρεσε που έγινε ξεχωριστό θέμα κι αντικείμενο συζήτησης

This post has been edited by wind on August 30, 2008 09:37 am

Ναι αλλά το ίδιο μήνυμα δεν μπορεί να βρίσκεται διπλο-αναρτημένο ή σε 2 διαφορετικά τόπικς .

Anyway .. το "πρόβλημα" διευθετήθηκε ...

Σχόλια για το μήνυμα εδώ :

http://gnomi.9.forumer.com/index.php?showtopic=1003&hl=

Ζητώ συγγνώμη για την αναστάτωση, αν δεν είναι κόπος, διαγράψτε το, μαζί και το παρόν.
Κανένα πρόβλημα, απλά ήθελα να υπάρχει στο τόπικ "έγραψαν" γενικά

Καλή διασκέδαση δεν έχει, σεβάσμιε ;


This post has been edited by wind on August 30, 2008 12:05 pm

Καλή διασκέδαση καλό μου "παιδί" ...

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΗΜΑΔΕΥΟΥΝΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ.

ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ !!

ΤΟΝ ΝΟΥ ΣΟΥ!!


ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

... πάμε τα blues ...

... ανηφόριζα ανατολικά του Kentucky, ταπί και ψύχραιμο.
Ήμουν πνιγμένο στη σκόνη μες το άσπρο μου το σακκάκι και το φρέσκο παντοφλέ μου παπούτσι. Στην ξέρα και στην άπνοια.
- Ο Χριστός πίνει burbon στο Kentucky, πλαισιωμένος από γκανιάν άτομα. -
Κάνω μια απλωτή στο χωματόδρομο κι ακούω πίσω από κάτι σκίνα μια θείτσα να βογγάει χεσμένη απ' όλες τις πάντες από τα γελαστά και τα φευγάτα.
Σούρθηκε ως τα πόδια μου και κοίταξε το πρόσωπό της στο αστραφτερό τους δέρμα.
Τσινάρισε λίγο τα μαλλιά της κι έσκουξε: "I AM FREEE, I AM FREEE..." Είμαι ελεύθερη... ελεύθερη!!!!
"Κι όταν θα 'ρθει η εποχή που θα λογοκρίνεται η φωνή μου, η σκέψη μου θα πλανιέται ελεύθερη μέσα απ' τους κρατικούς σφαγείς I AM FREEE, I AM FREEΕ ... Είμαι ελεύθερη... ελεύθερη!!!! Η Επανάσταση αρχίζει φιλάρα το σύστημα πέθανε !!!!"
"ΖΗΤΩ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ" Φώναξα: "ΘΑ ΦΑΤΕ ΧΩΜΑ ΓΟΥΡΟΥΝΟΚΩΛΟΙ"
"Μ΄ένα καλό μπανάκι θα αστράψει η κυρία!" σκέφτηκα, "αστεράκι... να σπρώχνει ο Ντύλαν και του Χριστού να μη δίνει!!!"
Της χαμογέλασα με τα πορσελάνινα δόντια μου με τις ανάγλυφες παραστάσεις όπως τα φλυτζανάκια του καφέ της μαμάς. Και θαμπώθηκε από την ολόλευκη ακτινοβολία που απλώθηκε σε όλη την περιοχή βορειοδυτικά της Oklachoma.
"Πως είναι δυνατό" σκέφτηκα, "να 'μαστε 20 χρόνια πίσω από την Αμερική χωρίς εκείνη να΄ναι 20 χρόνια μπροστά από μας; Η επανάσταση αρχίζει από πάνω προς τα κάτω, οι μπουρζουάδες κάνουν την απανάσταση!"
Ο ήλιος βάραγε στα γεμάτα όταν άκουσα την Παναγία την Φρικαρισμένη, την προστάτισα των Εξαρχείων...
Φόρεσα το ολόλευκο ψαθάκι μου κι ανηφόρισα ανατολικά του Kentucky, ταπί και ψύχραιμο...

Ευχαριστούμε τον Orvats

Τώρα, που μάθαμε να πετάμε στον αέρα σαν πουλιά,
να κολυμπάμε κάτω απ' το νερό σαν ψάρια,
δεν μας φθάνει μόνο ένα πράμα: να μάθουμε να ζούμε πάνω στη γη σαν άνθρωποι


Τζορτζ Μπέρναρντ Σω

ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΒΟΡΙΑ

Σήμερα βρέχει

Σήμερα που βρέχει
ίσως ν’ αρχίσουν από νωρίς οι ταραχές
στους δρόμους κάποιας άγνωστης πόλης.

Δε θα καίγονται σημαίες
-νοτισμένες δε φλέγονται-
ούτε θ’ ανάβουν τα σκουπίδια στους κάδους.
Τα σπασμένα γυαλιά απ’ τις βιτρίνες
θα κολλάνε στις λάσπες των πεζοδρομίων.

Δε θα ριχτούν δακρυγόνα για κίτρινα δάκρυα,
θα ριχτούν δακρυγόνα για δάκρυα λευκά.

Σήμερα που βρέχει
οι άνθρωποι στέκονται στα παραθύρια,
κοιτάζουν τη βροχή και χαίρονται,
που θα ‘χουν να πιούνε
νερό το καλοκαίρι.

Τα σπαρτά στο χωράφι,
σήμερα, ψηλώνουν λίγο ακόμα,
οι σκονισμένες πέτρες ξεπλένονται
στους χωραφόδρομους.

Μην ξεχνάμε το πότε συμβαίνει ένα κοινωνικό γεγονός, γιατί η ποίηση είναι ένα κοινωνικό γεγονός. Σήμερα δεν θα αυτοκτονούσε ο Καρυωτάκης. Η σύφιλη θεραπεύεται. Ο συνδικαλισμός του; Δεν θα τον έδιωχνε ο υπουργός!.. Λοιπόν, δεν θα αυτοκτονούσε ο Κωστάκης, όπως υπέγραφε στα γράμματά του, «Σας προσκυνώ, ο Κωστάκης»! Και μην ξεχνάς ότι εκεί στις σχολές θεάτρου όπου διδάσκω, πάνω από όλους, στους νέους, αρέσει ο Καρυωτάκης.

Εντονότατα. Και μετά έρχονται ο Ρίτσος, ο Σεφέρης, ο Λειβαδίτης.
Ο Καρυωτάκης είναι μια στάση ζωής. Όπως και ο Μαγιακόφσκι.

Τίτος Πατρίκιος

Νext top model, να το πω;
Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ ela@ath.forthnet.gr

ΚΑΘΗΣΑ, ΠΟΥ ΛΕΣ, και το είδα! Τα είδα τα καψερά τα κοριτσάκια να φωτογραφίζονται αγκαλιά με τη σπαλομπριζόλα. Τα είδα να κάνουν ακροβατικά λες και ήταν συμβασιούχοι στο τσίρκο Μεντράνο. Τα είδα να βουτάνε ντυμένες σε πισίνες. Τα είδα να αγχώνονται, να ξεκατινιάζονται, να ωρύονται, να αγωνιούν να «μικρομεγαλίζουν». Τα είδα να μαθαίνουν από μικρά τους νόμους της ζωής: «Πάτα με να σε πατώ, ν΄ ανεβούμε στο βουνό». Ή μάλλον, όχι: Εγώ θα ανέβω στο βουνό και θα γκρεμοτσακίσω εσένα!

Επειδή η κράση του Έλληνα είναι ανθεκτική, το σοκ που με περίμενε ούτε που το είχα υποψιαστεί. Εντάξει, ούτε το πρώτο ριάλιτι είναι ούτε το τελευταίο. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κοριτσάκια. Με νέα παιδιά που τώρα διαπλάθουν χαρακτήρα. Τώρα η ζωή και τα όνειρα παίρνουν σχήμα. Τώρα...

Όταν η απόρριψη, η άρνηση χτυπάει την πόρτα, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι ολέθρια. Όλα έχουν ένα όριο. Και το δικό μου όριο το συγκεκριμένο ριάλιτι το ξεπέρασε.

Ένιωσα θυμό, ένιωσα οργή... Όχι σαν τηλεθεάτρια: Σαν μάνα!

ΒΛΕΠΩ ΣΤΗΝ οθόνη μου ένα κορίτσι (συνομήλικο του γιου μου) να μιλάει στο τηλέφωνο με τον πατέρα της. Τον ρωτούσε αν πήγε στον λυκειάρχη για να της δικαιολογηθούν οι απουσίες του σχολείου. Συγγνώμη... Συγγνώμη, πριν τρελαθούμε ομαδικώς: Υπάρχει ποτέ περίπτωση ένας λυκειάρχης να δικαιολογήσει απουσίες για να μπει μαθητής σε ριάλιτι;

Δηλαδή πώς έγινε η φάση; Η μικρή αποφάσισε - αντί να πάει σχολείο- να μπει στο ριάλιτι; Και το είπε στους γονείς της; Και οι γονείς της την άφησαν; Την αντιμετώπισαν ως απολύτως λογική όλη αυτήν την παράνοια;

Και πες ότι το κοριτσάκι τους το είπε. Κα πες ότι οι γονείς το θεώρησαν πολύ φυσικό. Μετά; Τι κάνανε μετά; Πήγανε στο σχολείο και είπανε:

- Το παιδί μας θα μπει σε ριάλιτι και σας παρακαλούμε να δικαιολογήσετε τις απουσίες της;

ΚΑΙ ΑΝΤΕ ότι αυτοί οι άνθρωποι το ξεστόμισαν το ανείπωτο! Ο λυκειάρχης; Δεν τους το ξέκοψε; Φλου το άφησε το θεματάκι;

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσουμε το γεγονός ότι το κορίτσι ΟΝΤΩΣ δεν πήγε σχολείο; Ότι ΟΝΤΩΣ μπήκε στο σπίτι με τις κάμερες; Και τελικά, λέει, ΑΦΟΥ μπήκε, κάπου έκοψε η μαγιονέζα και έπρεπε να αποχωρήσει και να επιστρέψει στα θρανία! Γιατί- surprise, surprise!- απουσίες για ριάλιτι δεν προβλέπει το υπουργείο Παιδείας!

Τα είδα όλα! Στο Λύκειο επιτρέπονται 114 ωριαίες ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ απουσίες. Έτσι κι ταβλιαστεί το παιδί μας με πυρετό, εμείς μετράμε τις ωριαίες με τα μπακαλοτέφτερα!

Πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους άρρωστα στο σχολείο για να μη χάσουν την τάξη. Αντικοινωνική συμπεριφορά- γιατί θα κολλήσει και τα υπόλοιπα παιδιά; Τέτοια ώρα τέτοια λόγια!

Κι όταν λέμε δικαιολογημένες απουσίες εννοούμε από παιδίατρο, όχι από τη Βίκυ Καγιά! Δεν το χωράει ο νους μου, τρελαίνομαι! Παρατάει ένα παιδί το σχολειό για να μπει στο ριάλιτι; Κι ο γονιός το αφήνει;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η Βίκυ Καγιά να αποκαλεί μια κοπελίτσα «μοσχαράκι» γιατί έχειλέει- παραπανίσια κιλά.

ΚΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ σε μια εποχή όπου η νευρική ανορεξία θερίζει κυρίως στις έφηβες. Κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά οδηγούνται στον θάνατο από αυτήν τη μάστιγα. Πολλά μοντέλα παίρνουν και κοκαΐνη για να ελέγχουν την όρεξή τους και να μην τρώνε πολύ! Υπάρχει μια ευκαιρία να περάσεις ένα μήνυμα σε χιλιάδες νέα κορίτσια κι εσύ τα αποκαλείς «μοσχαράκια»; Θα τρελαθούμε τελείως;

Και δεν είναι μόνο αυτό! Είναι το μήνυμα που περνάει η παρουσιάστρια σε όλους τους τόνους: Λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!

Ούτε σπουδές, ούτε στόχους, ούτε αξίες, ούτε όνειρα νεανικά. Μόνο λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!

Ναι, έχω θυμώσει! Σαν μητέρα, σαν άνθρωπος έχω θυμώσει πολύ! Και κάποτε- κάποιος, κάπου, όταν, άμα, εάν και εφόσον- θέλω να απαντήσει στο ερώτημά μου:

Τελικά έχει πάτο αυτό το πηγάδι;

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4544929


Ρητορικό το ερώτημα φιλενάδα Ε?

έχει πάτο και το ανάλογο πηγάδι της σαπουνόπερας; εχμμ των καθημερινών σειρών εννοώ


This post has been edited by wind on November 10, 2009 06:25 pm

Ρητορικό το ερώτημα?

Γιατί πάτο γενικά δεν έχει η τηλεόραση.

Προσωπικά επιλέγω να σχολιάζω ή να μεταφέρω ότι θεωρώ άκρως επικίνδυνο και μάλιστα η επικινδυνότητα αυτή δεν αγγίζει μόνο έμμεσα αλλά και άμεσα παιδιά.
Παιδιά που εκτίθενται σε κίνδυνο από τα συμμετέχοντα και παιδιά που μιμούνται.
Το έχω ξανακάνει με άλλο σούργελο show.Θα το θυμόσαστε αγαπητή.

Για περαιτέρω εξηγήσεις και απορίες σε σχέση με την σαπουνόπερα-καθημερινή σειρά που σαφώς υπονοείτε να ρωτήσετε αρμοδίως.

Διότι άλλα λόγια ν' αγαπιώμαστε και τι δουλειά έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο εν προκειμένω.

Aπό τον Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο,
("Η Έσχατη Στράτευση", εκδόσεις Ύψιλον, Αθήνα 1985.)



Ο σημερινός ιδεολογικός απολογητής του αστικού κράτους εμφανίζεται υποχρεωμένος να πλασάρει στην αγορά των ιδεών προφανείς αντιφάσεις ή ωραιολόγες ταυτολογίες: π.χ. αρνείται τη βία… "εκτός της περίπτωσης, που η βία είναι αναγκαία άμυνα κατά της βίας" συσκοτίζοντας με μια δημοκρατική φρασεολογία το ωμό γεγονός, ότι οι κανόνες, με τους οποίους παίζεται το νομικιστικό παιχνίδι στο επίπεδο της πολιτικής και το ηθικιστικό παιχνίδι στο επίπεδο της φιλοσοφίας δικαιώνουν πάντοτε αυτούς, που έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν τους κανόνες του παιχνιδιού: γιατί η εξουσία δεν είναι ποτέ παράνομη.

Οι πρώτοι που καταδικάζουν τη βία είναι αυτοί ακριβώς, που κατέχουν ή διεκδικούν το μονοπώλιό της.
Η βία όμως έχει μια πρωταρχική πηγή -την εξουσία και τον πόθο της εξουσίας.
Όλες οι άλλες πηγές είναι μόνο τα συμπτώματα της πραγματικής αρρώστιας.

Η πραγματική (και αντιφατική) φύση της Δημοκρατίας είναι αυτή, που εκδηλώνεται στο πανικόβλητο και γνησίως αντιδημοκρατικό μένος, που κυριεύει τους "δημοκρατικούς" μόλις πάει να "διασαλευθεί" λίγο η τάξη […]
Ένα τζάμι να σπάσει σε κάποια διαδήλωση, οι εθνοπατέρες κουνάνε επιτιμητικά το δάχτυλο στους ατακτήσαντες και μη πολίτες: "Καθίστε φρόνιμα, αν θέλετε να έχετε δημοκρατία".
Και κανένας δημοκράτης δεν βρέθηκε ποτέ να τους επιστρέψει αυτό το σόφισμα (που είναι και ειρωνεία και χλευασμός και υποκρισία) πετώντας τους κατάμουτρα τη σαρκαστική φράση του Νικολάι Γκόγκολ: "Αγαπάτε μας κι αξύριστους κύριοι, ξυρισμένους μας αγαπάνε κι άλλοι!".
Γιατί κανένας "δημοκράτης" δεν ομολογεί, ότι το καθεστώς, που θέτει το δίλημμα: "Ή εγώ ή τα τανκς" στην πραγματικότητα κυβερνάει ήδη με τα τανκς, είτε αυτά είναι ορατά όπως στη Βαρσοβία και την Άγκυρα, είτε είναι αόρατα όπως στον "ελεύθερο" κόσμο.