ΓΝΩΜΗ Forum

Ο Εξουσιαστής

Ποιεί εξουσίαν. Ασκεί την εξουσίαν, εξουσιοδοτημένος από τη λαϊκή θέληση. Και όσο ασκεί την εξουσία, ο εξουσιαστής γίνεται αυτός η λαϊκή θέληση, ώστε μέσω των κομματικών εντύπων και των δημοσίων σχέσεων -έτσι ονομάζεται η πλύση εγκεφάλου των πολλών- η «λαϊκή θέληση» πείθεται πως η θέληση του εξουσιαστή είναι ταυτόσημη με αυτήν.
Αλλά ο χρόνος κυλά, η λαϊκή θέληση αναπτύσσεται, αλλοιώνεται, παραλλάζει και ένα πρωί, συννεφιασμένο ή φωτεινό, γίνεται ηλίου φαεινότερο πως ο εξουσιαστής δεν την εκπροσωπεί πλέον. Η καλλιέργεια του μύθου της «Ταυτότητας» παύει να ισχύει και ο εξουσιαστής ή δικτατορεύει δίχως προσχήματα ή πέφτει στο ανάθεμα για να ανέλθει ο καινούριος εξουσιαστής της αντίπαλης παράταξης.
Μια εθνική ιστορία ελληνικής καταγωγής που επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια τα τελευταία χρόνια.
Γιατί το κόμμα εν Ελλάδι είναι μια θέση αμετακίνητη, αδιαφιλονίκητη, μονοπώλιο δικαίου, εθνικοφροσύνης και πατριωτισμού και όποιος δεν συμφωνεί είναι προδότης και όχι μια διαφορετική μαχόμενη θέση μέσα στο κόμμα.
Γιατί ο εξουσιαστής διαθέτει τη μία άποψη και οι άλλοι την επιδοκιμάζουν αυτήν του ενός, του αρχηγού. Παλαιότερα οι εντός κόμματος εν χορώ επικροτούσαν. Σήμερα, εν χορώ, σιωπούν γιατί δεν χρειάζεται να επικροτήσουν. Απλώς αν παραστεί ανάγκη, χειροκροτούνε δημοσίως.
Ο εξουσιαστής διαθέτει ένα κεφάλι ξύλινο, ασυγκίνητο, ανέκφραστο, αμετακίνητο, «κενόν αισθημάτων και ιδεών και πλήρες φιλοδοξιών».
Ένα κόμμα «ανεπτυγμένου» τόπου διαβαίνει τον χρόνο μέσα από τις αντιθέσεις του. Εδώ, σ' εμάς, καταλύεται από τον χρόνο ή αλλάζει τίτλους. Τώρα τελευταία αποκτήσαμε και τις τυπικές διαδικασίες -συνέδρια, επιτροπές, αποφάσεις- μονότονες, μονόφωνες, που καταλήγουν σε σχοινοτενή πορίσματα τα οποία απηχούν τη διευκόλυνση των φιλοδοξιών του εξουσιαστή. Το πιο ανησυχητικό! Επειδή όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν μικρό εξουσιαστή, αποτυχημένο, καταπιεσμένο, ανεκπλήρωτο, δεχόμαστε τον επιτυχόντα σαν μια προέκταση φανταστική του εαυτού μας. Όπως δεχόμαστε τον φθόνο των φθονερών, τη λάσπη των λασπολόγων, την ηθικολογία των ανηθίκων, τις καταγγελίες των βρωμερών καταδοτών. Διότι εμπεριέχουμε φθόνον, λασπολογική διάθεση, ανηθικότητα, καταδοτικά συμπλέγματα και χοιροστασιακή αναπνοή.
Τα ακριβά πρότυπα, τα διαθέτοντα αρετή και ιδιότητες χαρισματικές, χρειάζονται πρωτίστως αρετή και αθωότητα για να γίνουν αποδεκτά- χαρακτηριστικά αντεξουσιαστή. Γι' αυτό και στον λαϊκίστικο καιρό μας, των οπαδών της εύκολης λείας και των ακόμη πιο εύκολων φιλοδοξιών, ή έννοια του αντεξουσιαστή δεν είναι εφικτή ούτε καν νοητή! Και αναδύεται εκ των βάλτων και των απορριμάτων πανένδοξος, απόλυτος, αμετακίνητος ο ένας, ο αδιαφιλονίκητος Εξουσιαστής. Προτείνω: μία αντεξουσιαστική εκστρατεία. Έναν σιωπηλό πόλεμο που, αν συντελεστεί μ' επιμονή, κάτι αληθινά καλό μπορεί να επιφέρει.
Η «πατρίς μας» οφείλει να αρνηθεί την ομφαλοσκοπική της κληρονομιά και ν' αποκτήσει ιδιότητες ζωντανού οργανισμού. Αν θέλει να επιζήσει με αξιοπρέπεια και όχι ως κοιτίς ξενοδοχειακών υπαλλήλων και τουριστικών ερωτικών συντρόφων!

Μάνος Χατζηδάκις

«Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.
Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.
Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.
Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.»
Μάνος Χατζιδάκις


Μιας και χτες ξεκινησα το "κατεβασμα" αρχειου 15.04 GB...141 CD...

Ο Λαχειοπώλης τ' Ουρανού

...Σηκώθηκα απ΄ το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη. Ήμουνα ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους. Ο πρώτος αριθμός σημαίνει συνουσία. Βάση ρευστή για δημιουργία. Κι αποφασίζω ευθύς την πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θά ΄ναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό -που λεν- ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.
Το λεω για να τ΄ ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν κι όπου βρουν. Να μην τ΄ αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κατακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς, τους ποιητές. Μια και δεν είναι δυνατό να μας εντάξουν στα συρτάρια τους, σ΄ ό,τι μπορούν να ελέγξουνε και να προβλέψουν οι ανερχόμενοι πολλοί. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ΄ έξω από το πάπλωμα. Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού...

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Μάνου Χατζιδάκι «Tα σχόλια του Τρίτου», εκδόσεις Εξάντας.)

This post has been edited by GusZ on July 22, 2007 07:53 am

Ενα καλοκαίρι ακόμα...

Έτσι ξαφνικά ήρθε το καλοκαίρι, ένα καλοκαίρι μετά από ένα χειμώνα καλοκαιρινό, χωρίς την παρεμβολή έστω μιας συμβολικής άνοιξης, ένα καλοκαίρι απειλητικό, επικίνδυνο. Όσο κι αν θέλει ο νους να ξανοιχτεί σε ακρογιαλιές νησιών εκθαμβωτικών, υποσχέσεις ανέμελων διακοπών και ξεκούρασης, βράδια εξομολογήσεων κάτω από ουρανό γεμάτο αστέρια ιριδίζοντα, η ανήσυχη καρδιά μας ρωτάει κι απορεί γι' αυτό το αφύσικο, τερατικό μαύρο σύννεφο που σκοτεινιάζει την αυτάρεσκη ηρεμία των βεβαιοτήτων μας για ένα αύριο καλύτερο από το χτες και το σήμερα. Ναι, μιλώ για την πληγή που ανοίξαμε στο σώμα της μεγάλης μητέρας μας, της Γης, την ατμοσφαιρική και περιβαλλοντική ρύπανση. Είναι τυχαίο άραγε που οι νέοι μας για πρώτη φορά ύστερα από τόσες γενιές, πιστεύουν πως θα ζήσουν ζωή χειρότερη από τους γονείς τους, που ζωγραφίζουν με χρώματα σκοτεινά το μέλλον τους, ανάμεσα σε παγετώνες που λιώνουν, σενάρια για πλημμύρες τεράστιων παραθαλάσσιων περιοχών, ζωτική υποβάθμιση διατροφικών συνθηκών, ασφυκτική μεγέθυνση των αστικών πολεοδομικών ιστών, ενδεχόμενο πολέμων για το νερό, ζοφερές προβλέψεις δηλαδή για έναν κόσμο που έχει προ πολλού εξαντλήσει τα μανιχαϊκά καταναλωτικά του οράματα;
Κι αυτή η ανησυχία των πολλών είναι εξίσου τυχαίο πως συναντά την κυνική, παγερή αδιαφορία των λίγων, των εχόντων και κατεχόντων, αυτών που χρησιμοποιούν ληστρικά την ενέργεια στο όνομα της «ανάπτυξης» δήθεν, ουσιαστικά όμως προς όφελος της απύθμενης τσέπης του πιο ανηλεούς καπιταλισμού που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα;
Είναι θλιβερό για την ανθρώπινη φύση και τον πολιτισμό, μετά από τόσες και τόσες επιστημονικές συζητήσεις και προειδοποιήσεις, φιλοσοφικές αναζητήσεις και κοινωνικές κατακτήσεις, μετά από τόσες θυσίες και οραματικές επαναστάσεις, πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία, μοναδικός μοχλός ανάπτυξης, η βενζίνη στη μηχανή της προόδου του είδους μας, να παραμένει μόνο το κέρδος. Κέρδος με κάθε τίμημα, κάθε κόστος, ακόμα κι αυτό της επιβίωσης του ανθρώπου πάνω στον εξαίσιο γαλάζιο πλανήτη. Πριονίζουμε , είναι φανερό, εδώ και καιρό το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε. Και πιο θλιβερό ακόμα είναι πως έχουμε βρει τρόπους και καμώματα για να παραβιάζουμε τις βασικές αρχές κι αυτής ακόμα της μοναδικής μας «επιτυχίας» μέσα στους αιώνες, της δημοκρατίας. Είναι τόσο εκθαμβωτικά και πρόστυχα διαφοροποιημένη η θέληση αυτών που κυβερνούν, από την θέληση των λαών που κυβερνώνται, είναι τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες οι επιθυμίες και οι επιδιώξεις, που η διαπίστωση προκαλεί ίλιγγο. Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν ζούμε ένα είδος «θεατροποίησης» (ας μου συγχωρεθεί ο όρος) της δημοκρατίας, όπου «παίζουμε» ρόλους υποδυόμενοι τους πολιτικά ορθούς και θεσμικά άψογους, αλλά την ουσία του «έργου» την έχουμε γράψει στα παλιά μας τα παπούτσια -και η ουσία είναι, μέσω της αρχής της αντιπροσωπευτικότητας, να πραγματώνεται η θέληση των κοινωνιών, των λαών, της κοινής γνώμης έστω (με όσες επιφυλάξεις κι αν συνοδεύονται αυτές οι θελήσεις). Αλλιώς, θα συμβεί αυτό που περιγράφει μια θαυμάσια Ζεν ρήση: «Αυτό που δεν μαθαίνεις με το λουλούδι, το μαθαίνεις με το μαχαίρι». Αλλά τότε, σχεδόν πάντα, είναι πολύ πολύ αργά...

Γεώργιος Ανδρέου

Πώς φτάσαμε σ' αυτή την σιωπή;

Μεταμεσονύχτια εκπομπή μεγάλου ραδιοφωνικού σταθμού της Αθήνας. Πολλές ώρες ανοιχτής συνομιλίας με ακροατές που ξενυχτούν. Συζήτηση άλλες φορές με θεματικό άξονα που ορίζει ο δημοσιογράφος συντονιστής, κι άλλες φορές με αφορμή ένα χαλαρό θέμα, όπου ακούγεται το μακρύ και το κοντό του καθενός. Επιστρέφω από το στούντιο τέτοιες ώρες κι ακούω την εκπομπή άλλοτε κατάπληκτος, άλλοτε εκνευρισμένος, πολλές φορές απελπισμένος από αυτά που ακούω: ανακάτεμα (τουρλουμπούκι το έλεγε η Ανδριανουπολίτισσα γιαγιά μου) ιδεών και πληροφοριών -συνήθως υπό την επιρροή της τηλεοπτικής αφασίας- με φανατική προσήλωση σ' αυτόν τον ιδιότυπο αλλά και επικίνδυνο ελληνοκεντρικό δήθεν εθνικισμό, αυτόν που πρωτοανέσυρε από το χρονοντούλαπο τη ανυποληψίας ο κύριος Χριστόδουλος ο αρχιιεράρχης μας («πάλι με χρόνια με καιρούς...» κ.λ.π., κ.λ.π.), ρατσιστικές κορώνες (εναντίον των πάντων αλλά κυρίως των Εβραίων), αμίμητες στην αφέλεια τους φιλοσοφικές αναλύσεις περί του έργου και των ιδεών των αρχαίων ημών προγόνων, αντιφεμινισμός, γενικευμένος συντηρητισμός, παράπονα, «κωλοκράτος», «κωλοέλληνες»... Ακούγονται και ψύχραιμες φωνές, μειοψηφία όμως, και με ένα διαρκή απολογητικό τόνο στην ηχώ της φωνής και των ιδεών τους. Οδηγώ κι ακούω, ακούω κι οδηγώ. Παύω πια να δίνω βάση στα λεγόμενα, ακούω μόνο τις φωνές, τις ανάσες, την αγωνία, την ένταση όλων αυτών που μοχθούν να συνομιλήσουν ή να μονολογήσουν, που συνωστίζονται στο ανοιχτό στόμα της ραδιοφωνικής συχνότητας για να ακουστούν πάση θυσία, να αποδείξουν πως υπάρχουν, πως είναι από αίμα και σάρκα κι όχι στατιστικές αριθμών και ποσοστά κομμάτων, αποτελέσματα δημοσκοπήσεων και φορολογητέα ύλη. Οι συμπατριώτες μου, σκέφτομαι, ψάχνουν βήμα και ακροατήριο, νοσταλγούν μιαν Εκκλησία του Δήμου όπου όλοι θα μπορούν να λένε τη γνώμη τους κι όχι μόνο τα κομμένα κεφάλια που μιλούν στις οθόνες, οι σκιές υπουργών και κρατικών αξιωματούχων (πίσω από φυμέ τζάμια πολυτελών αυτοκινήτων) που γνέφουν με βουβή βαριεστημένη συγκατάβαση, οι λαϊκοί βάρδοι που μονολογούν ατελείωτες ώρες επαναλαμβάνοντας τις ίδιες σικέ γελοιότητες, οι κάθε λογής παρατρεχάμενοι της εξουσίας που έχον τον τρόπο να αρθρώνουν δημόσια τα χλωμά, επαινετικά του εύκολου χρήματος και της βουβής αρπαχτής, επιχειρήματα τους. Πώς φτάσαμε σ' αυτή τη σιωπή που ουρλιάζει όπως σε σεκάνς ταινίας όπου ο σκηνοθέτης έχει αφαιρέσει τον ήχο από το πάσχον πρόσωπο, κι εμείς βλέπουμε μόνο ένα ορθάνοιχτο στόμα αλλά δεν ακούμε φωνή καμιά; Πώς γίναμε έτσι, μια κερκίδα θυμωμένη σ΄ένα γήπεδο που άλλοι κλωτσούν σαν μπάλα τη ζωή μας; Ν' αρχίσουμε να μιλάμε ξανά, λέω, κι ας είναι το παραλήρημα μας παιδί μιας παιδείας μισής και κουβέντες μισές και άχαρες. Καλύτερες οι αφελείς ιδέες και τα λαθεμένα επιχειρήματα από την ισοπεδωτική σιωπή. Αν αρχίσουμε ξανά να μιλάμε, να διαδηλώνουμε, να επικοινωνούμε, να συστήνουμε σωματεία και συλλόγους, ομάδες διαμαρτυρίας και ερασιτεχνικές θεατρικές κοινότητες, αν ξαναπιάσουμε όργανα στα χέρια μας και φτιάξουμε πάλι κομπανίες, αν γιορτάσουμε μαζί ξανά, αν κοινωνήσουμε πολιτισμό και έρωτα, τότε θα έχουμε ήδη αντιληφθεί πως δεν είναι οι ιδέες πρώτα αλλά οι άνθρωποι, πως δεν είναι οι θεωρίες και τα σχήματα το θέμα αλλά η ζωή μας η μία, η μοναδική, που έχει ανάγκη να μιλήσει και να ακουστεί. Πώς το 'λεγε εκείνος ο μεγάλος μάστορας, ο Άκης Πάνου; «Θέλω να τα πω σαν να παραμιλώ-άλλο εξομολόγηση και άλλο απαντήσεις»...

Γεώργιος Ανδρέου

Η Κίρκη της Μυκόνου...

Στις Κυκλάδες σπάνια θα βγάλει όστρια: κανέναν πουνέντε στις ανάποδές της, κανένα νοτιά μπάσταρδο και κυκλοθυμικό (που είναι και ο χειρότερος, γιατί όλη η μπόχα από τα σκουπίδια της χωματερής σκεπάζει με μια απίστευτη μυρωδιά ολόκληρη τη βόρεια-και ομορφότερη- πλευρά του νησιού). Βοριάς, σχεδόν πάντα, βοριάς μπουμπουνιστός, σκόνη και άμμος στα μάτια, στο παρεό, στο σπίτι, ακόμα και στο ψυγείο.
Γιατί στη Μύκονο; Γιατί επιμένω να περνάω τέσσερις μήνες από το χρόνο μου σ΄ ένα μέρος, για το οποίο οι καλόγουστοι φίλοι μου μορφάζουν από αηδία μόνο στο άκουσμά του; Γιατί πληρώνω χρήματα που δεν έχω, για να μετακινούμαι με την παρανοϊκά ακριβή και αναξιόπιστη Ολυμπιακή, χωρίς ποτέ να ξέρω πότε θα πετάξω, αν θα πετάξω ή αν κάποτε θα φτάσω; Γιατί θαλασσοδέρνομαι με απολύτως αναξιόπιστα ακτοπλοϊκά δρομολόγια, που στο πρώτο μποφόρ χαλάνε μεσοπέλαγα ή σε αφήνουν στην τύχη σου στο λιμάνι της Ερμούπολης; Γιατί επιμένω να τρώω παπαρδέλες σουπιάς με μεταλλαγμένους αστακούς, που μοιάζουν σαν να γεννήθηκαν πριν ένα τέταρτο σε δοκιμαστικό σωλήνα; Γιατί τον Αύγουστο με τσαλαπατάνε, με τσιμπολογάνε δεκάδες χιλιάδες Ιταλοί, ανάμεσα στον πρώτο και το δεύτερο εμετό τους, στα σοκάκια της Λάκκας; Γιατί ένα ποτό -συχνά αμφίβολης ποιότητας- στοιχίζει περισσότερο από δέκα μπρίκια ρακόμελo στη Φολέγανδρο; Γιατί τις νύχτες λικνίζομαι, χαμογελάω και συναναστρέφομαι ανθρώπινες ψυχές (αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν ψυχές) που, υπό κανονικές συνθήκες, στην Αθήνα θα άλλαζα πεζοδρόμιο αν τους συναντούσα;
Γιατί δεν μετακομίζω στην εκπληκτικής ομορφιάς διπλανή Τήνο, με τα πενήντα χωριά και τις εξίσου όμορφες παραλίες; Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Όταν ήμουν δεκαοκτώ χρονών, η απάντηση ήταν απλή- η Μύκονος είχε δράση: Σουρταφέρτα, ντυσίματα, πάθη, καψούρες, απρόοπτα, γκομενιλίκια, ξενύχτια διαγαλαξιακά, έφευγα από το σπίτι με το μαγιό κι ένα πανί και γύριζα μετά από τέσσερις μέρες με δανεικά ρούχα και σημάδια από πτώσεις, χωρίς να θυμάμαι που είχαν γίνει.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει, βεβαίως. Και τα σουρταφέρτα και τα ξενύχτια και τα απρόοπτα που σε περιμένουν σε κάθε γωνία νύχτα και μέρα. Εμείς αλλάξαμε. Η παρέα μας όλη. Ζούμε στη Μύκονο.εναντίον της Μυκόνου. Οι διακοπές μας είναι ένας συνεχής πόλεμος χαρακωμάτων. Ξυπνάμε νωρίς και πάμε για μπάνιο στις δέκα: οι πιο κοσμικές παραλίες είναι παρθένες, απάτητες, ολόδικές μας μέχρι τσιτσιδώματος. (Κανένας παραθεριστής στη Μύκονο δεν αντικρίζει αμμουδιά πριν τις δύο το μεσημέρι, δεν είναι κι εύκολο πράγμα να φτάσει στο κύμα με τρία μουκάλια Χοσέ Κουέρβο να σερφάρουν στο στομάχι του από τα χαράματα της προηγούμενης μέρας).
Τα μεσημέρια, που πλακώνουν τα ασκέρια, έχουμε ήδη αποσυρθεί στις αιώρες των σπιτιών ή έχουμε αμοληθεί για προμήθειες στα σούπερ μάρκετ, που εκείνες τις ώρες είναι άδεια αφού το μαζικό λεφούσι «λούεται» στα απανταχού «Πάρανταϊς». Οι «επώνυμοι» της παρέας, οι διάσημοι του κύκλου μας χαρακτηρίζονται από ένα κοινό: Είναι όλοι -άντρες και γυναίκες- μάγειρες, επιπέδου σεφ, ακόμα κι αν οι κανονικές τους δουλειές είναι εντελώς άσχετες. Κι όταν το πλήθος αναχωρεί, λες και έπεσε περονόσπορος από τις παραλίες, όταν όλοι αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι κατευθύνονται για να χωρέσουν (μιράκολο!) εν σώματι στα πεζούλια του Καπρίς, ξεκινάνε στα σπίτια τα μαγειρέματα: Τα ψάρια και οι αχινοί που μόλις πιάστηκαν για να ψηθούν στη θράκα της αμμουδιάς ή μπαίνουν μπρος οι εξωτικές γεύσεις που έχουν μελετηθεί, εκπονηθεί και μαριναριστεί από τους γκουρμέ αστέρες μας. Ανάβουν τα κατόλ, τα κεριά στα τραπεζομάντηλα, μπαίνουν τα κρασιά στις παγωνιέρες, όλα χύμα, από ντιζάϊν μην περιμένετε και πολλά, η Sade και η Billie κλαψουρίζουν στο γκέτο μπλάστερ και η ζωή είναι ωραία σαν διαφήμιση του Μπακάρντι. Η έξοδός μας περιορίζεται σε δύο -αλλά μόνο δύο- μυκονιάτικα στέκια, τα ένα είναι εστιατόριο, όπου με συντριβή παραδεχόμαστε ότι μαγειρεύουν καλύτερα από το σπίτι μας, και τα άλλο είναι το κλαμπ του «παππού μας». Βεβαίως, ο «παππούς» μας (έτσι λέμε χαϊδευτικά το φίλο μας, τον κλαμπάρχη) έλαχε στη ζωή του να γνωριστεί, απ΄ την καλή κι απ΄ την ανάποδη, με διάφορους σούπερ-ντούπερ υπερδιάσημους και να παίζει καρπαζιές με τις πιο γνωστές «κυλιόμενες πέτρες» του πλανήτη, έτσι και τσουλήσουν προς τα μέρη μας. Αλλά τι να κάνεις; Αγάπα τους φίλους σου με τα ελαττώματά τους.
Μια παραλία, δυο τρία σπίτια, το πολύ τριάντα σαράντα γνωστοί και φίλοι, κλειστή ζωή, και δυο μέρη για να βγεις το βράδυ. Τότε, γιατί δεν πάμε να κάνουμε το ίδιο, ας πούμε, στη Τζια ή στην Κύθνο, που θα μας έρθει και φτηνότερο και γνησιότερο;
Δεν ξέρω για τους άλλους: Η δική μου εξήγηση είναι η.προσμονή: Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου λάχει στη Μύκονο, όσο «προφυλαγμένη» ζωή κι αν ζεις. Μπορεί να ξεκινήσεις πρωί, να πάρεις φρέσκα αυγά και λουλούδια και να καταλήξεις στο λιμάνι να παρηγορείς τη Τζίνα Ντέιβις, επειδή λυπάται τον πελεκάνο, που τον «κακοποιούν» περιφέροντάς τον σαν νούμερο. (Τι νούμερο!). Μπορεί να αποφεύγεις διακριτικά το μάλλον επίμονο φλερτ ενός παχουλού μουσάτου που σε ψιλοστριμώχνει ευγενικά στα «Άστρα» επιμένοντας ότι είναι σκηνοθέτης και αφήνοντας διάφορα υπονοούμενα για το πόσο γκράντε είναι και, αφού τον διαολοστείλεις -ευγενικά πάντα- να μάθεις την άλλη μέρα ότι έφτυσες.τον Όλιβερ Στόουν! Μπορεί να κάθεσαι στη παραλία και να ρεμβάζεις την απεραντοσύνη, και να περάσει ένα αγοράκι γνωστό σου από παλιά (ρε, πώς μεγάλωσες έτσι εσύ!) και να σε πάρει στο τζετ σκι του για βόλτα στο διπλανό κολπίσκο. Και το αγοράκι να είναι ο Σάκης Ρουβάς, που κι αυτός υπό κανονικές συνθήκες δεν σου λέει «καλημέρα», αλλά στην παραλία ισχύουν άλλοι νόμοι. Μπορεί και να μη συμβεί απολύτως τίποτα απ΄ όλα αυτά, αλλά είναι αυτό το καταραμένο, το «εν δυνάμει» της εκτροπής από τα συνήθη, που με κρατάει βιδωμένη σ΄ αυτό τα ξεβιδωμένο νησί.
Τις νύχτες στο Σώστη τις περνάμε στις μαξιλάρες, αραχτοί στη βεράντα: Η πόλη απέχει δέκα χιλιόμετρα (πού να τρέχεις) και είναι εντελώς κρυμμένη πίσω από ένα σκοτεινό βουνό: Τ' αστέρια πάνω από τα κεφάλια μας διαγράφουν μαγικές τροχιές, η θάλασσα παίζει τη μαύρη της μουσική, βλέπουμε με κεριά, είμαστε στην άκρη του κόσμου: Κι όμως, πίσω από το λόφο, αχνοφέγγει η Κίρκη με τη γαλατερή λάμψη, ένα παράλογο φως μακρινό, σταθερό, σαν να καίγεται κάτι πολύ δυνατά, αλλά πολύ μακριά: Είναι η λάμψη από τα φώτα της Χώρας που δεν σβήνουν ποτέ: Τα μπαρ, τα άφτερ, τα σουβλακερί, τα σκυλάδικα, τα ποτάδικα, οι πασαρέλες, τα βιζιτοχώρια, οι πουστερί, τα παράνομα φιλιά και τα -γενικώς και παντός είδους- παράνομα. Με τους πειρασμούς, τα αναπάντεχα, το μαγνήτη της εικοσιτετράωρης ασυδοσίας, που χρόνια τώρα, έχουμε κληροδοτήσει στους συνομήλικους της Μαρίας Ελένης Λυκουρέζου. (Και που κι εκείνη με τη σειρά της θα κληροδοτήσει στη γενιά της Σοφίας Καρβέλα): Να είσαι σαράντα και να ξέρεις πως μπορείς να γυρίσεις δυο δεκαετίες, μ΄ ένα βλέμμα συνεννόησης στον κολλητό σου: «Πάμε; Πάμε». Δυο γκαζιές, κι από το θερινό ΚΑΠΗ μπορείς να βρεθείς στην κόλαση των είκοσί σου χρόνων, και να σε υποδέχονται όλοι με πανηγυρικές ενδοφλέβιες τεκίλες σαν να μην έλειψες ποτέ, σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Δείξτε μου ένα άλλο νησί που να μου το κάνει αυτό, και θα σας δείξω την επόμενη πατρίδα των διακοπών μου...

Ρίκα Βαγιάννη

Τι πήγε στραβά;

Τι πήγε στραβά; Τι μας χώρισε και εξακολουθεί να μας χωρίζει; Κλείνω τα σαρανταδύο και αντί για απαντήσεις, μονάχα ερωτήσεις έρχονται στην επιφάνεια. Χρόνο με το χρόνο, μέρα με τη μέρα, πληροφορία με την πληροφορία, «γνώση» με τη «γνώση» οι απορίες αντί για πιο σύνθετες, αντί για περισσότερο εξειδικευμένες αποδομούνται, τείνουν να συμπυκνωθούν σε μια λέξη, σ' ένα ανικανοποίητο από απενοχοποιητικές τσιριμόνιες «γιατί;» που κραυγάζει εντός μου. Τίποτα δεν μπορεί να εξηγήσει το χωρισμό του ενός από τον άλλο. Ούτε η ιστορία, ούτε το κλίμα, ούτε το εύφορο ή μη των εδαφών, ούτε η απόσταση, ούτε οι ανάγκες, ούτε η γλώσσα, ούτε τα συμφέροντα, ούτε ο πολιτισμός, ούτε οι θρησκείες ...τίποτα, τίποτα, τίποτα... Ίσα - ίσα που όλα αυτά κι όσα άλλα αποτελούν τις αποδείξεις της διαφορετικότητάς μας θα έπρεπε να είναι οι ενοποιητικοί παράγοντες.
Κάτι πήγε στραβά από την αρχή. Η υπακοή και η εξουσία είπανε πολλοί. Η επιβολή, η υποταγή. Η επικράτηση του ισχυρότερου. Η με τη θέλησή μας εξάρτηση από τις επιθυμίες και επιδιώξεις άρρωστων, κατ' ουσίαν, ατόμων. Αρχομανείς και υποτελείς. Χωρίς τους μεν δεν θα υπήρχαν οι δε. Απέχουμε από τα κοινά, από τις αποφάσεις που παίρνονται, από το παρόν και το μέλλον μας. Όσοι συμμετέχουν αποσκοπούν πλέον σε ίδιον όφελος. Οι υπόλοιποι σταματήσαμε και να ακολουθούμε. Περιμένουμε. Απλώς περιμένουμε. Τι;

Βασίλης Αποστολόπουλος

Θεσσαλονίκη vs Αθήνας;;;

Όλη η χώρα μια ταβέρνα

Βγάζετε το ΝΙΤΡΟ - Έχουμε τους ΜΙΚΡΟ
Βγάζετε τον Κούγια - Σας Δίνουμε το Βούγια
Έχετε INTERNI; - Εμείς έχουμε FIX και KITCHEN
Και ΙΚΕΑ Δόξα τω Θεό... Έχουμε κι οι δυό
Το δικό σας τον ΠΑΟΚ τον λέμε Ολυμπιακό... Τον πρόεδρό σας να 'χαμε και τον πύργο του ΟΤΕ θα τον βλέπαμε για Άιφελ.
Ο Λευκός Πύργος όσο πάει μοιάζει με λευκή επιταγή. Η γόβα του Καρύδα στη FENA μοιάζει σαν τη μισή εκπομπή του Ζαχαράτου. Τα βρώμικα έκλεισαν, το ΑΛΚΑΖΑΡ έφυγε λίγο πριν τον Κουγιουμτζή. Μετά τον Πεντζίκη κάτι πέρασε και ξέρασε διορθωτικό και το επόμενο που θυμάμαι είναι το φεστιβάλ μπουγάτσας στο λιμάνι. Ο Παπάζογλου μετά τα τελευταία γεγονό-τα ντρέπεται να κυκλοφορεί, γιατί πηδάει έντρομος όταν κάποιος φωνάζει το όνομα του - στο πρώτο κιόλας συνθετικό. Ο Παπαγεωργόπουλος δε, ακριβώς το αντίθετο. Μάλλον δεν έμαθε ακόμη τα νέα. Βγάζουμε απ' την πρώτη δήμαρχο Βαβύλη - νομάρχη Παναγιώτη. Άραγε θα 'χουμε τη χαρά να έχουμε ξανά Βασίλη δήμαρχο;
Και δε μιλάω για το Βασίλη Λέκκα. Το πολύ πολύ να έχουμε το Λέκκα με υψηλότερο Άι qiou.... Τον Giouλεκα. G(YOU)iou foul? -Νο, Giouλεκα. O μόνος που δεν κινδυνεύει είναι ο νομάρχης Πάνος. Όχι ο Κιάμος. Όποιος τραγουδάει δε γίνεται δα και νομάρχης. Πρέπει να κατεβάζεις και 5-6 παραπάνω πεζοπόρα τμήματα... σε κάθε παρέλαση. Έστω κι από λουλουδούδες. Εγώ πάντως λέω ότι με το σκεπτικό του Μίκη ας πούμε, να γνωρίσει η νεολαία το έργο του μέσω Ρέμου, αν γίνει κι η παρέλαση με σκυλάδες απ' τα τάγματα των βραβείων (ΑΓΡΙΩΝ), άλλη εθνική παλιγγενεσία θ' ανατριχιάσ' την πέτσα μας.
Σημαιοφόρος η Πέγκυ Ζήνα με τον ύμνο της εμμηνόρροιας (ΜΑΤΩΝΩ). Αρχηγός της παρέ-λασης ο Γονίδης καβάλα σ' ένα πύραυλο με το σουξέ του αφιερωμένο στην αεροπορία - ΕΧΩ ΠΕΤΑΞΕΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. Ο Ρέμος πυρ και μανία που βρίσκεται εκτός παρελάσεως φέτος, οργανώνει Λαμπαδηδρομία με το γνωστό εθνικό άσμα - ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΤΑ ΠΑΤΑΤΑΚΙΑ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟ ΣΚΟΡΠΟΥΝ. VEΝCERΕΜΟS... Και στη στρατιωτική λέσχη ο Πάνος Κιάμος σε μια παράσταση που θα ζήλευε κάθε «ΑΡΕΝΑ» με τον τίτλο «ΑΙΜΑ ΚΙΑΜΟΣ», να τραγουδά στη μνήμη του Κουγιουμτζή το «ΚΑΠΟΥ ΝΥΧΤΩΝΕΙ»...
Άραγε που;;;

Διογένης Δασκάλου

Attached Image (Click thumbnail to expand)

Ζω ένα «κράμα»

Θέλω να νιώθω καλά όποτε το χρειάζομαι. Θέλω ας πούμε να βάζω την κάρτα μου στο ΑΤΜ της τράπεζας και να μου λέει ο Χατζιδάκις αυτοπροσώπως στην οθόνη: «Παγακαλώ».Γίνεται;
Είδα ξανά το Μίκι Ρούρκ και ταράχτηκα. Ένιωσα κάτι δυνατό κι ωραίο, την καλοσύνη της βίας, το φιλί της μπουνιάς, μια ελπίδα στο δάγκωμα. Πώς γίναμε έτσι; Επιτέλους! Ο Βιζυηνός να κατοικεί στο Gothic. Ο Καρυωτάκης πως θα ήταν σαν «looser» με κίτρινο μυαλό; Σκισμένα γόνατα, σπασμένη μύτη κι ένα κενό; Ένα τεράστιο κοινό, αυτό της Sin City; Θα μ' άρεσε να ζω ασπρόμαυρα. Το σκέφτηκα πολλές φορές, με μάγεψε απόλυτα ο τρόπος της ταινίας. Πολύ χρώμα, όλο το χρώμα σ' ένα σημείο για λίγο. Καλύτερα έτσι όπου -όταν- και όποτε χρειάζεται.
Μήπως ζούμε πολύ πιο πολύχρωμα σ' αυτή την πόλη; Χαϊβάνι όρθιο βαδίζω σαν γριβάδι (*γριβάδι: γνωστό τυφλόψαρο). Είναι καλύτερα στον ύπνο ακόμα κι αν μεταφέρεται στον «ξύπνιο» η αφηρημάδα σου εντέλει. Δε μ' ενοχλεί πια καθόλου να σκοντάφτω, να βρίσκω στις κολόνες, να μου κορνάρουν κοροϊδεύοντας, γελώντας αυτοί που ακούνε σοβαρά με πόζα τις ειδήσεις, που "στέκονται απέναντι" να πουν το σ' αγαπώ. Δε με νοιάζει πως φαίνομαι ή τι είμαι. Απελπισμένος -Αποφασισμένος- Με εκρηκτικά ζωσμένος τραβώντας το κορδόνι σας αποχαιρετώ. Μην ανησυχείτε, πολύ μακριά από εσάς. Στον ύπνο μου κι αυτό όπως και τόσα άλλα. «Νέος Τρελός 40άρης Δειλός», μου φωνάζει η Daimanda Galas, μ' ένα αλάτι Κάλας, που τρίβει στις πληγές της και μια γοργόνα μισός Tom Waits, μισός ψάρι τεντώνει στο κρεβάτι του Προκρούστη τη Σεμίνα ουρλιάζοντας στα μούτρα της «Κοίτα τι έκανες»!
Ξυπνάω μ' αναρρόφηση που γίνεται ανακούφιση αμέσως. Για λίγα δευτερόλεπτα τη γλίτωσα μη σκάσω στο ταβάνι. Έπεφτα λέει ανάποδα με δύναμη και άμα στον ύπνο σου δεις το σκάσιμο, μου είπαν πως πεθαίνεις... Promises...

Διογένης Δασκάλου

ΟΙ ΑΥΤΟΔΗΜΙΟΥΡΓΗΤΟΙ

Φρέντυ Γερμανός = Ναταλία Γερμανού;
Νίκος Κούρκουλος = Άκης Κούρκουλος;
Σόφη Ζανίνου = Φιόνα Τζαβάρα;
Κώστας Χατζής = Αλέξανδρος Χατζής;
Κώστας Καζάκος = Αλέξανδρος Καζάκος;
Στράτος Διονυσίου = Άγγελος - Στέλιος Διονυσίου;
Σταμάτης Κόκοτας = Δημήτρης Κόκοτας;
Γιάννης Πάριος = Χάρης Βαρθακούρης;
Αντώνης Βαρδής = Γιάννης Βαρδής;
Μητσοτάκης = Ντόρα; Κυριάκος;
Τόλης = Το Ψάχνει.
Μίνως Κυριακού = Κυριακή κοντή γιορτή.
Παπαθεοχάρης = Παπαθεοχαράκια.
Και κυρίως Παπανδρέου = Παπανδρέου σίγουρα;;;

Από πότε θεσπίστηκε η υιοθεσία;
Τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιόν είχαν πατέρα;
Των διασήμων τα παιδιά είναι δυό φορές παιδιά μας;
Η εξωσωματική προϋποθέτει 2 σώματα;
Της Ντενίση θα συνεχίσει στο Θέατρο;
Πότε θα βεβαιωθεί ο Βοσκόπουλος (Τόλης ο πρωτοπόρος της αμφισβήτησης!)
Των φρονίμων τα παιδιά δεν παιδεύουν άλλα μάτια;
Αν ο Πάριος είχε κόρη θα λεγόταν Παροικιά;
Ο Ζαχαράτος πότε θα γίνει μάνα;
Ο γάμος μεταξύ γόνων διασήμων πότε θα επιτραπεί στη χώρα μας;
Ο τυφώνας Άντζελα συνεχίζεται;

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΔΕΑ
Ο καρκίνος συγγενεύει με την αναπαραγωγή στη χώρα μας. Δηλαδή:
Καρκίνος = μετάλλαξη του γενετικού υλικού ενός κυττάρου, με αποτέλεσμα την χωρίς έλεγχο κυτταρική διαίρεση.
Και μην ξεχνάτε πως το άθροισμα όλων των αμοιβαίως αποκλειόμενων πιθανοτήτων ενός γεγονότος ισούται με την μονάδα (1).
Ή μήπως αντί να μάθω φυσαρμόνικα, να παίξω πιτσαρμόνικα;


Διογένης Δασκάλου

ΕΠΕΤΕΙΟΣ

Μεγάλη υπόθεση να είσαι νιάτο! Όλος ο κόσμος είναι στα πόδια σου. Μπορείς να κάνεις τα πάντα, να τα βάλεις με όλους, να ξεσηκωθείς ενάντια σ' αυτά που σου έχουν επιβάλει, ενάντια σ' εκείνους που σου έχουν επιβληθεί, ενάντια στη χούντα. Βγαίνεις στους δρόμους, αψηφείς τα τανκς, τους χωροφύλακες, τους Εσατζήδες, τους ρουφιάνους, τα παρακάλια της μάνας σου και ρίχνεις τους συνταγματάρχες. Έρχονται τα κόμματα, σε πείθουν ότι για να πετύχει η επανάσταση χρειάζεται συντονισμένη δράση, συντονίζεσαι, αφισοκολάς, ακολουθείς τη γραμμή (όσοι παρεκκλίνουν πετιούνται έξω), αναρριχάσαι, παίρνεις πόστα, τα ξεπερνάς, παίρνεις καινούργια πόστα, είσαι εκεί που βγαίνουν οι αποφάσεις, γίνεσαι αυτός που ανακοινώνει τις αποφάσεις, ο αγώνας σου αρχίζει να δικαιώνεται. Ο καιρός περνάει, ο λαός κερδίζει την πολυπόθητη εξουσία, εσύ εξακολουθείς να δικαιώνεσαι μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο πασχίζοντας για τα δίκια των εργαζόμενων προτείνοντας - εκτός των άλλων- και μια παραλλαγμένη ελληνική γλώσσα. Αν και χωρίς μακριά μαλλιά, χωρίς την πολυτέλεια να μένεις αξύριστος για μέρες, να κυκλοφορείς με πουκάμισα από το καλάθι και με τη συγκοινωνία, εξακολουθείς να έχεις τη σπίθα (που κάποτε ήταν φλόγα αλλά η αλλαγή είναι αναπόφευκτη παντού). Όμως κάτι δεν πάει καλά. Δεν παρατήρησες ότι οι τσιριμόνιες και τα σούξου-μούξου των εχόντων και των κατεχόντων σού είναι καλοδεχούμενες; Εκείνοι πάντως δεν φαίνονται να σου υποτάσσονται. Τί είναι αυτό που σε παρασύρει; Τί είναι αυτό που σε κάνει να αποδέχεσαι τη μετάλλαξή σου; Η εξουσία; Το χρήμα; Η δόξα; Όλα μαζί; Στ' αλήθεια, τα ζύγισες καλά για να αποφασίσεις ότι προτιμάς το Πεντελικόν,τον Αστέρα και τις θαλαμηγούς κάνοντας παρέα με όσους πάλευες να αποτινάξεις από τις πλάτες μας χαρίζοντάς τους το δικαίωμα να σε κάνουν δικό τους, ορντινάτσα τους,από το να τους νικήσεις; Γιατί τα παράτησες αφού μπορούσες; Όχι για μας, αποκλειστικά και μόνο για σένα, για τη μαγκιά σου, για την ευλογία που δέχτηκες να μπορείς.
Δεν έχει μείνει πλέον καμία σπίθα. Καμιά θέρμη. Κανένας καημός. Μάταια θα κοιτάξεις και φέτος μήπως από τη Πατησίων ή από τη Στουρνάρα εμφανιστεί εκείνο το άγριο πνεύμα του '73 και σου μεταλαμπαδεύσει κάτι από την πυρκαγιά κι από το θάμπος του. Είναι απογοητευμένο από τον εαυτό του γιατί τζάμπα σε εμπιστεύτηκε Κώστα, τζάμπα Μαρία, τζάμπα Άννα, Αντώνη, Ελένη, Δημήτρη...τζάμπα κι εμείς ελπίσαμε σ' εσάς.
Σκατά...

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ







(αφιερωμένο στον.... Ιωάννη )

Δε μου αρεσουν οι πυρκαγιες, ουτε οι φλογες.

Αλλα αν ειναι να μιλησω κι εγω με ορους "φωτιας", ας χρησιμοποιησω μια φραση απο τη ταινια Blade Runner (απο τις καλυτερες ταινεις που εχω δει)

"Το αστρο που φωτιζει πολυ εντονα, σβηνει γρηγορα".

Γι αυτο το λογο, οι φοιτητικες/νεανικες υπερβολες δε με εκφραζουν.

Τα τανκς δεν τα αψηφω. Ξερω πολυ καλα τι μπορουν να μου κανουν ειτε ειμαι νεος ειτε ειμαι γερος. Αλλα τα μονα τανκς που με νοιαζει να καταστρεψω ειναι αυτα που εχουν επανω τι μισητη ημισεληνο. Και αυτα καταστρεφονται με συγκεκριμενα μεσα. Οι σφαιρες δεν "κανουν γκελ στα νιατα" οπως ελεγε ο Ζωρζ Σαρη. Η μαλλον μπορει να κανουν "γκελ", αλλα με την Τουρκικη εννοια. Δηλαδη "ελα". Οσο για τα αλλα αρματα ειναι δικα μας. ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ.

Μπα. Τα ακριβα εστιατορια και ξενοδοχεια, ποτε δεν ηταν του γουστου μου (ακομα και αν εχω προσβαση σε αυτα). Οσο για θαλαμηγους, που προφανως εχουν προορισμο τη Μυκονο, δε μπορω καθολου τη θαλασσα. Ακριβο αμαξι? Γιατι? Για να μου το χαρακωσει ο καθε μαλακας?
Η δικη μου αποψη της διασκεδασης ειναι να διαβασω ενα βιβλιο που να μου αρεσει, ισως να βαψω καμια μινιατουρα, και φυσικα να παιξω κανενα παιχνιδι στο PC. Πραγματα μαλλον απλα και προσιτα σε μαλλον χαμηλες τιμες.

Μηπως τελικα, αυτοι που φωναζαν και ξεσηκωνονταν ηθελαν εξ αρχης την εξουσια για τη παρτη τους, προκειμενου να εχουν προσβαση στις θαλαμηγους και σε ολα τα "καλουδια" (μπλιαξ) και απλα η "φλωγα" τους ειχε αναψει για να "καψει" αυτους που στεκονταν εμποδιο στο δρομο τους προς αυτα?

Μηπως ο "συντροφος" ηταν νομοτελειακα προορισμενος να "ανεβει στο κοτερο"?

@ioannis76

Στήριξες δηλαδή στάση ζωής, σε μια ατάκα από ταινία επιστημονικής φαντασίας; Δε θα το χαρακτήριζα ιδιαίτερα έξυπνο... Και αφού δεν σε εκφράζουν οι "φοιτητικές/νεανικές υπερβολές", πέρασες απ' ευθείας από την παιδικότητα στην άνδρωση; Δε θα τόλεγα, γιατί παρακάτω γράφεις:

Πράγματα δηλαδή με τα οποία ασχολούνται οι πιτσιρικάδες περισσότερο (με εξαίρεση το διάβασμα... ). Νομίζω ότι παρουσιάζεις έντονες ενδείξεις παλιμπεδισμού, και οτι προσπαθείς με διάφορες δικαιολογίες να πείσεις τον εαυτό σου (και τους άλλους) για το λόγο που διαφοροποιείσαι τόσο από το μέσο όρο των ατόμων της ηλικίας σου.

Όσο για απόψεις του τύπου: "μισώ τους γκομενάκηδες" όπως είχες γράψει κάπου αλλού, ή "... προκειμενου να εχουν προσβαση στις θαλαμηγους και σε ολα τα "καλουδια" (μπλιαξ) ", ή:

πιστεύω οτι υπάγονται στην λαϊκή ρήση "Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια", και τίποτα παραπάνω...

Και τέλος, το φιλοπολεμικό προφίλ μάλλον πρέπει να οφείλεται στην τεράστια επίδραση που είχε το παιδικό παιχνίδι "ΣΤΑΚΑΜΑΝ" στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς σου.

Τι να πω... βίτσια είναι αυτά... Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να σου δώσω σε photo μερικά από αυτά τα τανκς, μαζί με οδηγίες χρήσης: Απλά τυπώνεις τη photo, την καρφώνεις στον τοίχο και την χτυπάς με βελάκια, με τη σφεντόνα σου, η με ότι άλλο έχεις διαθέσιμο. Δυστυχώς, δεν υπάρχει High Score εδώ, μόνο η ικανοποίηση της καταστροφής της μισητής ημισελήνου...

Attached Image (Click thumbnail to expand)

Ιωάννη το κειμενάκι είναι απλά σκέψεις του συγγραφέα επ' ευκαιρία μιας επετείου της 17 Νοέμβρη (εξ ου και ο τίτλος) .Πως ξεκίνησαν όλοι αυτοί που....φώναζαν καθώς λες και που κατέληξαν κάποιοι που συμμετείχαν.

Διαβάζω δυό μέρες τώρα και προσπαθώ να καταλάβω την... αναλυσή σου σε σχέση με προσωπικές σου προτιμήσεις .Και σε σχέση προτίμισης σε....τανκς και με το τι σχέση μπορεί να έχει η δική σου διασκέδαση με την άμμεση αιχμή του συγγραφέα για κάποιους που κατέληξαν αλλού ντ' αλλού...αλλού ξεκίνησαν κι αλλού το κενό το εγκεφάλου τους τους πήγε....ΛΑΜΟΓΙΑ κοινώς.

Ναι Ιωάννη...Είχαν μάλιστα απ' όταν γεννήθηκαν, όλοι αυτοί που φώναζαν, στο χέρι τους κι ένα σημάδι απ' όταν γεννήθηκαν.' Εγραφε ΠΑΘ. (βρες το τι σημαίνουν τα αρχικά....)
Θα σου στείλω μια φωτογραφία απ' το χέρι μου για να με πιστέψεις.....





Δηλαδή ΕΛΕΟΣ!!!!

This post has been edited by Nemesis on September 23, 2007 06:56 am

ISO-ΚΡΑΤΗ

Έλεγε λοιπόν κλαίων ο Ισοκράτης:

«Η Δημοκρατία μας
αυτοκαταστρέφεται.
διότι κατεχράσθη το
δικαίωμα της ελευθερίας και
της ισότητας, διότι έμαθε
τους πολίτες να θεωρούν
την αυθάδεια ως δικαίωμα,
την παρανομία ως ελευθερία,
την αναίδεια του λόγου ως ισότητα
και την αναρχία ως ευδαιμονία»

«Κατάλαβες αγόρι μου;» είπε η Νέα Δημοκρατία στο ΠΑΣΟΚ κατεβάζοντας αυτάρεσκα τ' ακουστικό. Μετά σηκώθηκε αργά με αυτάρεσκες νωχελικές κινήσεις, τακτοποίησε το ΚΚΕ στην απαστράπτουσα κουάφ του κεφαλιού της και ακολούθως εισπνέοντας βαθιά και με σιγουριά απεχώρησε για την νυχτερινή εθελουσία της έξοδο. Ο καρκίνος του μαστού ήταν κάτι το άγνωστο γι' αυτήν. Ένα ήτο το μέλημά της. Ο καρκίνος του αστού. Το δίλημμα μεγάλο. Ποιόν να σώσεις πρώτα κι από ποιόν; Ή μήπως τα λόγια είναι περιττά; Η Μαρινέλα δεν είναι αυτή που έχει ωροσκόπο Ρέμο;

Διογένης Δασκάλου

Αμ δε.

Με μινιατουρες γενικα σχολουνται ησυχοι ανθρωποι που δεν ενοχλουν κανενα. Εχω δει και παππουδες να ασχολουνται με μινιατουρες καραβιων. Οσο για τα παιχνιδια που λες, ο μεσος ορος ηλικιας ανθρωπων που ασχολουνται με games που παιζω εγω ειναι ανω της δικης μου ηλικιας. Γι'αυτο σου λεω... ΜΑΘΕ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΙΛΑ!!!!! Για τις μινιατουρες ξαναγυριζω, δε μπορω να καταλαβω πως για μερικους ανθρωπους ειναι τοσο μα τοσο ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΛΑ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΝ ΣΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥΣ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΔΕ ΔΙΑΚΑΤΕΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΓΑΜΗΜΕΝΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΕ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΓΑΜΗΜΕΝΗ FERRARI ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΟΥΝ ΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ (αυτη κι αν ειναι γαμημενη) τη BIMBO ΧΑΖΟΓΚΟΜΕΝΙΤΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΞΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΙ ΜΩΡΟ ΒΓΑΛΑΝΕ.

Αυτα περι αλεπουδων και κρεμασταριων. Συγνωμη για τα κεφαλαια. Συνεχιζουμε.

Σου το εχω ξαναπει. Δε μπορεις να κανεις ψυχαναλυση εξ αποστασεως. Για τη διαμορφωση της προσωπικοτητας μου, πολλα συνεβαλαν. Το παιχνιδι που λες δε το γνωριζω.
Αλλα πες μου, θα επρεπε εγω να σε κρινω βασει του οτι εσυ προφανως θα ηθελες να εχεις ενα πανακριβο αμαξι (δε ξερω αν εχεις, με τις ευχες μου να αποκτησεις, αν τοσο το θελεις) και μια μ@@@@@ρα γκομενα (χωρις ομως περιεχομενο στο ομορφο κεφαλι της, απλα να ειναι "ο,τι πεις εσυ Μητσο μου" ως ματαιοδοξο φιγουρατζη χωρις περιεχομενο? οχι πες μου, θα ηθελες?

Δεν θυμωσα, αυτα που λες διαφοροι μου τα εχουν πει. Εγω ετσι νιωθω καλα με τον εαυτο μου, ετσι θα συνεχισω. Στο κατω κατω, νομιζω θα συμφωνσηεις,δικη μου ζωη ειναι, ετσι?

Να σαι καλα παντως. Διακρινω οτι προσπαθεις να με κατευθυνεις προς αυτο που εσυ πιστευεις σωστο. Αλλα

"μου λες να παιξω σ΄αυτο το εργο μα δε θελω αυτο το ρολο".

@ioannis76

Ρε φαγούρα με τις μινιατούρες... Εγώ δεν ανέφερα καν τη λέξη, εσύ γιατί νοιώθεις την ανάγκη να δικαιολογηθείς; Άλλο πάντως να ασχολούνται παππούδες με μινιατούρες καραβιών για να σκοτώσουν τον άπειρο πια ελεύθερο χρόνο τους, και άλλο να ασχολούνται 30χρονοι με στρατιωτάκια γιατί δε βρίσκουν τίποτα καλύτερο να κάνουν... Και δεν υπάρχει λόγος να ζητάς συγγνώμη για τα κεφαλαία. Έχω διαβάσει και NEWBORN παλαιότερα, και έχω επιζήσει!
Δεν προσπαθώ να κάνω ψυχανάλυση. Άπλά η όλη φάση μου θυμίζει κάποιο φίλο πολύ παλιά, που δεν άντεχε τα πολλά-πολλά. "Θέλω να γυρίσω σπίτι μου, στο κερί μου..." είχε πει κάποτε που βρεθήκαμε σε μια παρέα μεγάλη σχετικά και "θορυβώδη" θάλεγα και ζορίστηκε λιγο παραπάνω. Βλέπεις δεν υπήρχαν PC τότε, ούτε εικονικές πραγματικότητες. Μόνο πραγματικές πραγματικότητες. Ε, δεν τις άντεχε ο άνθρωπος, τι να κάνουμε... Άλλωστε, λες οτι στα έχουν πει πολλοί. Αυτό δε σημαίνει βέβαια οτι γέμισε ο κόσμος επίδοξους ψυχολόγους, έτσι δεν είναι;
Πέρα από τις αλεπούδες και τα κρεμαστάρια, ίσως θα πρέπει να λάβεις σοβαρά υπ' όψιν σου και το άλλο που λέει: "Η στραβός είναι ο γυαλός, ή στραβά αρμενίζουμε". Δεν είναι υποχρεωτικό βλέπεις κάποιος να θέλει κάποιο καλό αυτοκίνητο για να κάνει φιγούρα σε κάποια χαζογκόμενα. Ούτε είναι σίγουρο οτι θα φάει στη μάπα την εν λόγω χαζογκόμενα για να κάνει φιγούρα σε κάποιους χαζοφίλους. Δε γίνονται όλα για φιγούρα. Μπορεί να είναι συνηθισμένο φαινόμενο, αλλά δεν είναι όλοι σαν αυτούς που περιγράφεις. Η μαγκιά είναι να περνάς αλώβητος ΜΕΣΑ από τέτοιες καταστάσεις όταν σου σκάνε, και οχι να τις αποφεύγεις πηγαίνοντας τοίχο-τοίχο και γωνιά-γωνιά.
Καλά έκανες που δεν θύμωσες, δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Και φυσικά, δική σου είναι η ζωή και αν έτσι αισθάνεσαι καλά, δικαίωμά σου. Κι εγώ πάντως θα μπορούσα να ισχυριστώ, οτι αισθάνομαι μια χαρά που πιπιλάω το δάχτυλο, και τι τους νοιάζει τους άλλους...
Και επειδή καταλήγεις στο:

να σου θυμίσω αυτό που συνήθιζε να λέει ο ΘΕΙΟΣ: "Ο καλός ο μύλος τ' αλέθει όλα!"

lol ειναι πολυ πιο δυσκολο να βαψεις μινιατουρα στη κλιμακα 1/72 παρα καραβι. Οι παππουδες τοσο μπορουν τοσο κανουν

Τοπο στα νειατα.

Κερι? Δε γνωριζω. Οπως και να εχει, δες το απο τη μερια του φιλου σου. Γι'αυτον ειναι πραγματικη ευχαριστηση να κανει κατι σχετικο με κερι. Δεν ειναι σπαταλη χρονου, ουτε θεωρει οτι χανει τη ζωη του. Αυτο ειναι η χαρα της ζωης για εκεινον.
Καποτε ειχα γνωρισει ενα τυπο που του αρεσαν παρα πολυ τα νυχτερινα πολιτισμικα κεντρα (σκυλαδικα για καποιους αστοιχειωτους απο τεχνη ). Λοιπον αυτος ο τυπος ειχε ξοδεψει ΟΛΗ τη προκαταβολη του αυτοκινητου που θα αγοραζε, για αυτα τα κεντρα. Ηταν η αποψη του για διασκεδαση, και δε σκεφτοταν καν ποσα θα ξοδεψει για αυτο.

Πως το ειχε φερει η συζητηση, λεγαμε για κινηματογραφο. Φανταστηκα οτι θα πηγαινε συχνα, και σε προβολες πολυ αργα, αφου (λεω) του αρεσε το ξενυχτι. Και μου λεει, "δε παω ποτε στο κινηματογραφο. Χασιμο χρονου."

Μου εκανε εντυπωση η διαφορα νοοτροπιας.

Σαφως. Αναγνωριζω οτι καποιοι ανθρωποι μπορει να εχουν το ιδιο παθος για τα αυτοκινητα χωρις τιποτα παραπανω. Απλα σου λεω οτι επειδη εγω δεν το εχω το "σαρακι" του αυτοκινητου να με τρωει ενα ωραιο αυτοκινητο δε μου κανει εντυπωση. Εχει τυχει να βρεθω με φιλους στο αυτοκινητο μου, και μπροστα μας να ειναι ενα τζιπ. τους ακουω και τους 2 να λενε "πωπω αυτο ειναι το (ταδε) τζιπ, βγαζει τοσα αλογα κανει αυτο κανει εκεινο σου φτιαχνει το καφε, κλπ" και εγω να το κοιταξω και να μη βλεπω καμια διαφορα με οποιοδηποτε αλλο οχημα εκει. Φυσικα τους απαντησα κι εγω
"βρε μ@@@@ες λεγετε τωρα απο που θα στριψω, και αφηστε το τζιπ" (το μ@@@@ φυσικα οχι ως προσβολη, απλα η κλασικη προσφωνηση).
Στην ερωτηση που μου εκαναν ποσα αλογα βγαζει το αυτοκινητο μου, ανοιξα το καπω δεν ειδα κανενα συμπαθες τετραποδο, και το ξανακλεισα. Του απαντησα "κανενα".

Με βαση τα παραπανω, οποιοδηποτε "κολλημα" νομιζω οτι μπορει να χαρακτηριστει παλιμπαιδισμος. Ακομα και ενα "αθωο" (δηλαδη αγνο, χωρις να αποσκοπει στο να βγαλει γκομενα) κολλημα με τα αυτοκινητα. Κι ομως, κατηγορει κανεις αυτους που βλεπουν την εκπομπη του Σταθακη για παλιμαπιδισμο επειδη ασχολουνται με τα αμαξια? Η μηπως με τους χιλιαδες χιλιαδων που ασχολουνται με ποδοσφαιρο? Ποσο μωρουδιστικο ειναι να τρεχεις πισω απο ενα τοπι η να "κολλας" βλεπωντας αλλους να το κανουν?

Και μη νομιζεις, και οι μινιατουρες μπορει να γινουν "γκομενοπαγιδες". Διαφορες που εχουν δει τα εργα μου, μου ελεγαν οτι πρεπει να εχω πολυ υπομονη, και με ρωτουσαν αν ειμαι ετσι σε ολα οσα κανω... Τωρα τι εννοουσαν....
Γενικα, μια και αναφεραμε γυναικες, υπαρχουν αρκετες που φαινεται να "κολλανε" με ανδρες που φαινονται αφιερωμενοι και αφοσιωμενοι σε ενα αντικειμενο αλλο εκτος απο αυτες.

Α, και επι τη ευκαιρια Gusz, αυτα που εχεις στη φωτογραφια ειναι αυτοκινουμενα πυροβολα.

M-109 τα λενε αν θυμαμαι καλα....



Αρματα, αρματα... που ειναι τα Leo? Οεο?

Πάρε ένα Τούρκικο γι αρχή...

Attached Image (Click thumbnail to expand)